Félag Anti-Rasista

» Fara á forsíðu

English

Stunginn í brjóstið í miðbænum

13. feb 2008

Lækjartorg þar sem árásin átti sér stað Mynd: DV

Redouane Naoui, 36 ára marokkóskur innflytjandi, sem búið hefur hér á landi í 3 ár, varð fyrir fólskulegri líkamsárás um síðustu helgi í miðbæ Reykjavíkur.
Í samtali við dv.is sagði Redouane að hann hafi verið að bíða eftir leigubíl eftir að hafa verið úti að skemmta sér í miðbænum, þegar hópur manna veittist að honum.

Hann segist hafa næst vitað af sér þegar hann var tekinn föstum tökum með hendur aftur fyrir bak af öðrum aðilanum, á meðan árásamaðurinn jós fúkyrðum yfir hann. Sá hinn sami hafi því næst dregið upp hníf og stungið honum í brjósthol hans. Honum var því næst fleygt blóðugum í götuna.

„Þeir fleygðu mér í götuna eftir að þeir stungu mig í brjóstið, hreyttu einhverju í mig og það fyrsta sem ég reyndi að gera var að leita að lögreglubíl til að koma mér á spítalann. Ég fann einn slíkann og þeir komu mér undir læknishendur“.>

„Lögreglan reyndist mér mjög vel, og þeir vorkenndu mér mikið að hafa lent í þessu“ segir Redouane um lögreglumennina sem aðstoðuðu hann og ber þeim góðar sögurnar.

Redouane segir að hann finni enn mikið til í sárinu og líðan hans sé eftir atvikum, en hann prísar sig sælan að hafa komist lifandi frá þessari fólskulegu árás.
„Ég var heppinn því maðurinn miðaði greinilega á hjartað í mér.“>

Þetta er ekki í fyrsta skipti sem Redouane hefur orðið fyrir líkamsárás í miðbæ Reykjavíkur og hann talar um að andúð gegn útlendingum sé að aukast hér á landi.
„Árið 2006 var ráðist á mig í miðbænum með þeim afleiðingum að ég slasaðist töluvert og það sá mikið á mér. Ég kærði þá árás og það mál endaði fyrir dómstólum. Ég finn fyrir því að andúð gegn útlendingum er að færast í aukana á Íslandi, þó líkamsárásir sem þessar séu kannski ekki algengar. Flestir sleppa vel frá öllum útistöðum, en það er nú bara einu sinni þannig að þegar fólk fær sér í glas þá gerast oft slæmir hlutir. Í vinnunni og úti á götu svona dagsdaglega þá finnur maður ekki fyrir þessu, en úti á næturlífinu þá virðist eitthvað gerast.“

Redouane segir að eftir atvik helgarinnar lítist honum ekkert á að fara niður í miðbæinn um helgar og hann muni hugsa sig tvisvar um í framtíðinni.

Samkvæmt heimildum dv.is er lögreglan að reyna að finna myndbandsupptöku af atvikinu til að bera kennsl á mennina tvo, þar sem Redouane gat ekki gefið greinagóða lýsingu af árásarmönnum sínum.

Morðtilræði og kynþáttahatursglæpur - Atviki gerðist 10.2.2008

13. feb 2008

Um helgina lenti meðleigjandi minn og vinur í því óláni að vera útlendingur á almannafæri meðal drukkinna rasista og ofbeldismanna. Slíkt kann ekki góðri lukku að stýra eins og allir vita, enda er útlendingum ætlað að halda sig meðal síns eigin fólks og gefa þannig Íslendingum færi á að saka það um að vera að rotta sig saman í samsæri gegn landanum.

Ekki veit ég alla málavexti þó vissulega viti ég að félagi minn var sjálfur drukkinn þetta kvöld. Hann rakst víst saman við einhvern mann á Lækjargötunni sem síðar leitaði hann uppi til að benda honum góðfúslega á eþnískan uppruna þeirra beggja. Til að tryggja athygli vinar míns var honum haldið föstum af þriðja manni, með hendur fyrir aftan bak í stellingu sem mun valda þó nokkrum sársauka. Það skerpir bara athyglisgáfurnar eins og allir vita.

Eftir þessa þörfu ábendingu um uppruna sinn og árásarmanns síns var vini mínum síðan sýndur hnífur, honum sagt að hnífurinn myndi fara inn í hold hans og það loforð efnt. Blæðandi var honum fleygt í götuna, hann svívirtur enn frekar, og skilinn eftir í blóði sínu eins og útlendingar eru víst svo mikið fyrir.

(Uppfært: Þó það skipti litlu máli þá er rétt að benda á að þetta gerðist víst ekki í nákvæmlega þessari tímaröð heldur voru samræðurnar meira í formi öskra í byrjun átakanna, sjá athugasemdir)

Hann staulaðist síðan á fætur og skemmti sér við að leita aðstoðar drukkinn og í sjokki eftir árásina. Sem betur fer bar að lögreglumann sem hann þekkti í gegn um vinkonu sína og félaga mínum var komið á slysadeild, þar var gert að sárum hans og skýrsla tekin. Þannig fór að hnífsblaðið annað hvort brotnaði eða kastaðist af einum rifbeina hans við höggið sem var beitt við að þrýsta því inn. Því var lítið um innvortis meiðsl og blæðingar voru meira og minna útvortis. Það varð honum til lífs.

Umrætt fórnarlamb var á ferð ásamt einum vini þegar árásin átti sér stað en vinurinn flúði þar sem hún er fíngerð og kvenkyns og um fleiri en einn mann var að ræða.

Það sem mér finnst rosalegast við þetta er að honum hafi verið haldið með hendur fyrir aftan bak á meðan hnífur var tekinn upp, hann mundaður og honum stungið í brjósthol hans. Hvernig leið þessum strákum daginn eftir? Voru þeir að monta sig af því að hafa stungið Araba fyrir að vera með kjaft? Munu þeir endurtaka leikinn?

Því miður hefur lögreglan ekkert nema óljósa lýsingu fórnarlambs og eins vitnis þessa stundina, vonandi grafa þeir upp myndband af atvikinu en það er ekki enn búið að láta vita hvort það er til.

Lögreglumennirnir fá áminningu útaf nokkrum atriðum.

13. feb 2008

Saksóknari er búinn að kveða upp sinn dóm í þessu máli og lætur það falla niður í þagnarsekkinn stóra. Lögreglumennirnir fá áminningu útaf nokkrum atriðum, hvað sem það nú þýðir.

Vildi ekki koma fram undir nafni:

Hér má lesa hennar lýsingu á því sem gerðist sl. föstudag: 23.02.2007.

"Jæja

Hef kvartað undan ýmislegu að undanförnu en núna er mér gjörsamlega nóg boðið. Það er eitt að misnota vald sitt en hvaða svívirðing að gera það í nafni laganna. Þó ég hafi ekki alltaf verið sammála gjörðum lögreglunnar í ýmsum málefnum og tel björgunarsveitirnar eigi að sjá um sem mesta löggæslu í landinu hef ég oft talað máli lögreglunar og sagt að þar hljóti að vera gott fólk, alveg eins og öllum örum starfsstéttum.

Eftir reynslu minni af lögreglunni um helgina er ég samt byrjuð að stórlega efast um að það finnist lögregluþjónn með siðferðiskennd á eyjunni okkar góðu, allavega var sá lögregluþjónn ekki á vakt á föstudagskvöldið var.

Kvöldið byrjaði ágætlega. Ég, Hanna og Pétur skruppum saman út í nokkra bjóra. Ekkert óeðlilegt við það enda ekki mikið annað hægt að taka sér fyrir hendur á kvöldum sem þessum. Hittum vinkonu okkar á Q bar og ætluðum öll að fara saman á næsta bar. Pétur skrapp inn á prikið til þess að nota klósettið en ég beið fyrir utan. Þar hitti ég vin minn frá því ég var 7 ára spjallaði smá við hann.... undir endan förum ég og vinkona mín inn til þess að svipast eftir Pétri en er ég þá tekinn höndum af einhverjum úturrugluðum dyraverði og sökuð um að hafa kílt einhverja gellu.... Þegar ég neita og vinkona mín segir við hann að við höfum verið saman allan tíman og það hafi ekki geta gerst heldur hann því framm að ég hafi einnig verið þar seinnustu helgi að stinga einhvern gaur með skrúfjárni. Vandamálið er að ég var á Selfossi seinustu helgi í opnunarpartíi Tonys og hef ekki drukkið síðan í Desember.

Dyravörðurinn sem leit útfyrir að vera úturdópa steratröll henti mér því út og niður á götuna.... þar sat þetta svín á mér með eithvert fantatak og hótaði á mig löggunni. Ekki var ég smeyk við hana enda hafði ég ekkert gert en var samt ekki sam sáttust við prísundina svo ég barðist mikið um og gerði allt sem í valdi stóð til þess losna við að sleikja götuna. Löggan tók hins vegar sinn tíma eins og venjulega svo þarna lág ég með þennan viðbjóð ofan á mér í hátt í hálftíma. Þegar löggan loksins kom á sinni maríu var ég sett beint í handjárn og inn í bíl. Ég fyrstu reyndi eg að útskýra fyrir lögreglunni hvað hefði gerst en eftir að hafa fengið að heyra svívirðinar um mig og minn húðlit og komment ein og hvers konar negralýð væri verið að hleypa inni í landið var mér nóg boðið. Svona fær engin að taka við mig og sérstaklega ekki fólk með völd... hversu svört sem ég er borga ég líka skatta í þessu landi og krefst þess að vera sýnd sú virðing sem aðrir íbúar fá.

Inn í bílum var mér strax hótað að verða sett inn á þriðju hæð, sem er þekkt fyrir myndavélaleysi og ofbeldi. Þá reyndu vinir mínir að tala mínu máli en sem hefði svo sem geta gengið og ég fengið að fara beint heim en eftir allt þetta virðinarleysi var ég alveg tilbúin að fara niður á stöð og tala við vaktsjórnann um hegðunn eða hegðunnarvandamál manna hans. Það var ekki hins vegar ekki svo góð hugmynd því ef lögreglumaðurinn var sonur djöfullsins var varstjórinn pabbi hans!!!!!!
Á endanum var ég bókuð og sett í varðhald. Það var hins vegar eitthvað hernaðarleyndarmál fyrir hvað ég var handtekin og sama hvernig ég spurði þá var það kurteisasta svarið sem eg fékk að það kæmi mér ekki við.

Mér var því bókstaflega hent inn inn í kefa... eins og marblettirnir á líkama mínum sína og látin dúsa þar. Hins vegar var ég orðin nett prirruð á allri þessari framkomu svo ég hríngti bjöllu sem staðsett var inn í klefanum mínum... ekki vildi sú mannesja hlusta á mig heldur og hætti að svara hringingum mínum. Tók ég því til þess ráðs að nota 50 kall sem eg var með í vasanum til þess að rispa í hurðina... komu þá ekki þjónarnir að vörmu spori og vildu peninginn. Ekki vildi eg efhenta hann og þá var eg tekin niðir og leytað á mér.... bæði af karl og kvennkyns þjónum og móti þá engu skipta þó eg heimtaði leitarheimild frá dómara. 50 kallinum náðu þeir nú samt ekki enda er ég nískur negri sem passa upp á mína peninga.

Því næst tóku þjónarnir á það ráð að klæði mig úr fötunum. Þegar ég neitaði var mér bara haldið niðri og klædd úr með valdi.... og nærfötin mín klippt í burtu. Þetta var auðvita gert með miklum átökum enda vil ég helst halda fötunum mínum og virðingu. Þá tók hins vegar perraskapur lögreglunnar öll völd, og settir voru upp hanskar til þess að leyta upp í leggöngunum mínum. Nei nei nei..... þetta var náttúrulega ekki að fara að gerast og fékk gellan nokkur álitleg spörk í andlitið. Gefist var upp á þessu en í hefndarskyni var teppið og dýnan tekin af mér og ég látin dúsa þarna í nokkra tíma alls nakin.

Greinilegt er að lögreglan í miðbænum hefur tekið sér til fyrirmyndar starfsaðferðir fangavarðanna í Guantanamo. Ég viðurkenni fúslega að ég var ekki upp á mína bestu hegðun en ég stóð í þeirri trú að lögreglan ætti að kunna að höndla ölvað fólk ekki pinta og svívirða."

Lög nr. 19/1991:

32. gr.1. Skylt er að gefa sakborningi upplýsingar um kæruefni áður en hann er yfirheyrður út af því eða við handtöku ef til hennar kemur. Maður, sem handtekinn hefur verið í þágu rannsóknar opinbers máls, á rétt á að hafa samband við lögmann eða annan talsmann sinn, sbr. 37. gr., þegar eftir handtöku.

92. gr.1. Leita má á sakborningi ef nauðsynlegt þykir til að taka af honum gögn eða muni sem hald skal leggja á. Leiki grunur á að maður feli innvortis muni eða efni sem hald skal leggja á er heimilt að framkvæma leit, að fengnu áliti læknis. Þá má taka blóð- og þvagsýni úr sakborningi og framkvæma á honum aðra þá líkamsrannsókn í þágu rannsóknar sem gerð verður á honum að meinalausu. Enn fremur má taka af honum fingraför og myndir í þágu rannsóknar.

93. gr.1. Leit og líkamsrannsókn skv. 92. gr. skal ákveðin í úrskurði dómara, nema sá sem í hlut á samþykki hana.
3. Við leit skal gæta þeirrar varfærni og hlífðar sem samræmist markmiði hennar. Ekki skal gera húsleit að næturþeli nema mjög brýn nauðsyn sé á og sakarefni stórfellt. Leit innan klæða skal gerð af manni sem er sama kyns og sá sem leitað er á.
4. Leit innvortis, taka blóðsýnis og aðrar samsvarandi aðgerðir skulu framkvæmdar af lækni eða hjúkrunarfræðingi.

"Lögreglan er lögbrjótur, fasistar og ekki til þess að sýna nokkra virðingu. Héðan í frá mun ég ekki á neinn hátt aðstoða lögreglu, né heldur koma fram við hana af þeirri virðingu sem þeir heimta. Svona menn eiga enga virðingu skilda". Segir Skorrdal

Dagur án útlendinga

13. feb 2008

mynd

Greiningardeildir bankanna spá nú hraðari og harðari niðursveiflu í íslensku efnahagslífi en gert var ráð fyrir. Ef þeir spádómar ganga eftir munu afleiðingarnar verða margvíslegar. Sumar kunnuglegar frá fyrri kreppuárum, aðrar nýstárlegar og mögulega sársaukafyllri samfélaginu.

Eitt sýnilegasta merki samdráttar er þegar nöfnum á atvinnuleysiskrám tekur að fjölga. Ýmis teikn eru á lofti um að það sé sá veruleiki sem bíður handan við hornið.

Atvinnuleysi er auðvitað þekktur fylgifiskur kreppu. Við Íslendingar stöndum hins vegar frammi fyrir þeim áður óþekkta veruleika að á vinnumarkaðinum er mikill fjöldi útlendinga. Ekki er óvarlegt að ætla að sú staða geti orðið til að blása eld í glæður útlendingaandúðar, sem krauma undir niðri í ýmsum hornum.

Í því samhengi er algjörlega nauðsynlegt minna á að langflestir af útlendingunum voru fengnir hingað til að mæta brýnni þörf á þeim miklu velgengnistímum sem hér hafa ríkt.

Um síðustu helgi skráðu hátt í sjö hundruð manns sig á heimasíðu Félags gegn Pólverjum. Stofnandi síðunnar er fjórtán ára Árbæingur og voru flestir aðrir sem skráðu sig á síðuna á svipuðu reki. Engin ástæða er til að taka léttvægt á málinu vegna ungs aldurs þeirra sem koma við sögu. Þetta er ekki hægt að afskrifa sem barnaskap. Börnin læra það sem fyrir þeim er haft.

Það þarf að ganga ákveðið til verks og upplýsa, fullorðna og börn, að ef erlent starfsfólk væri ekki hér að störfum væri íslenskt samfélag hreinlega óstarfhæft. Allt frá sjúkrahúsum til byggingasvæða með viðkomu í matvöruverslunum, elliheimilum og leikskólum eru útlendingar ómissandi hjól í gangverkinu.

Tölurnar tala sínu máli. Skráð atvinnuleysi á landinu í janúar var um 1 prósent og er við sögulegt lágmark. Hlutfall útlendinga á íslenskum vinnumarkaði er nú um 10 prósent. En það þýðir að án þeirra myndi vanta um 18.000 manns til starfa á Íslandi. Þar af í ýmis þjónustu- og aðhlynningarstörf sem Íslendingar virðast vera orðnir fráhverfir. Þetta er eitthvað sem allir, sama á hvaða aldri þeir eru, ættu að hafa í huga áður en þeir af barnaskap halda því fram að senda eigi Pólverja eða aðra útlendinga úr landi.

Og staðreyndin er líka sú að það erlenda fólk, sem hér starfar á sinn hlut í velmegun þjóðarinnar. Það má alls ekki gleymast þegar fer að herða á fyrirséðri samkeppni um laus störf.

Fyrir tæpum tveimur árum lögðu innflytjendur, löglegir og ólöglegir, í Bandaríkjunum niður störf í einn dag til að mótmæla breytingum á innflytjendalögum. Þetta mesta efnahagsstórveldi heims fann vel fyrir þeim aðgerðum.

Kannski er svo komið að erlent vinnuafl á Íslandi eigi að hugleiða álíka aðgerðir? Það myndi örugglega neyða ýmsa til að opna augun fyrir breyttum tímum. Sá einfaldi kærleiksboðskapur að við eigum að gæta systra okkar og bræðra, virðist því miður ekki duga einn og sér.

Heimildir: visir.is (http://visir.is/article/20080213/SKODANIR04/102130175&SearchID=73310740056)